Ouderschap: de twee kanten van de navelstreng
Ik kom thuis na een intensieve werkdag en ben blij om mijn zoon, hij is nu 8, weer te zien. Hij zit aan de keukentafel een Donald Duck te lezen. Ik zeg hem opgewekt gedag. Geen antwoord. Auw. Ik kom iets dichterbij, zwaai naar hem en zeg nogmaals gedag, iets nadrukkelijker nu. Nul! Er knapt er iets, ik voel me genegeerd. Ik kom nu héél dichtbij, verhef mijn stem harder dan ik zou willen en roep zijn naam. Hij schrikt uit zijn trance en kijkt me met grote angstige ogen aan…
Zomaar een alledaags voorbeeld van hoe ik vind dat ikzelf tekort kan schieten in mijn ouderschap. Is dat erg? Ach, we kunnen alles wegrelativeren, maar het is in ieder geval iets waar ik niet bepaald trots op ben. Sterker, het doet me ook pijn. Ik wil het echt niet zo. En toch gebeurt het zo nu en dan. Vooral als ik moe ben of gespannen of allebei. Dan is het lontje te snel te kort, het lijntje te dun of mijn window of tolerance te krap. Het levert alleen maar verliezers op.
Het doet pijn omdat het me brengt bij hoe goed ik het 'misgrijpen' ken, vanuit mijn eigen 'zoon zijn' richting mijn vader. Ik wilde zo graag contact met hem maar vaak ervoer ik dat hij er niet voor me was. Ik leerde dat ik door bepaald gedrag te ontwikkelen (lees: de grenzen van mijn vader over te gaan), uiteindelijk wel de aandacht kreeg waar ik naar zocht. Hele negatieve aandacht, maar toch, wel aandacht.
Het misgrijpen en de afstraffing. Hechtingspatronen die zich herhalen wanneer we zelf vader of moeder worden. Niet omdat we dat willen, maar omdat we gewoonweg vaak niet anders kunnen dan terugvallen op hoe we ons zelf hebben gehecht aan onze eigen ouders of ouderfiguren.
Gelukkig kunnen we ons wel bewust worden van hoe deze patronen door ons heen voortleven. En met dat bewustzijn komt er ook ruimte voor andere bewegingen.
Ik schrik van de angstige ogen van mijn zoon. Heel even staat de tijd stil. Ik zeg: 'Sorry lieverd, ik dacht dat je me opzettelijk geen antwoord gaf, maar nu zie ik dat je gewoon helemaal in je eigen wereld zat. Zal ik je anders even voorlezen?' Mijn zoon haalt opgelucht adem en ik ook. Ik krijg een dikke knuffel: 'Jaaah, voorlezen!'
Ouder zijn gaat via zoon of dochter zijn. Wil je ook meer zicht op hoe jouw ouderschap gekleurd is door wat jij vroeger als kind aantrof? En wil je daar ook graag wat meer bewegingsvrijheid in ervaren? Weet je dan welkom in de workshop Ouderschap: twee kanten van de navelstreng die ik samen met mijn collega Hannah Lassche zal begeleiden op 8 en 9 juni. Graag tot dan!
